Hayat hic bir zaman gormeyenlerin dunyasinda yasayan gorenler icin kolay olmadi.. o gormeyenler bazen ailemiz oldu, bazen sevdiklerimiz.. bazilari goremezken bazilari gordu.. goremeyenler ise gorenleri hic anlamadi..
Zaman zaman kendime sormadan edemiyorum.. dunya acaba kendini seviyormudur? dunya uzerinde yasayan biz insanlara bu kadar olumsuzluk ve hayal kirikliklari yasattiktan sonra bir de bizden kendisine iyi davranmamizi bekliyor poliyannaci bu dunya bence.. uzerinde yasayan milyarlarca insan bu kadar mutsuzken ve bu kadar mutsuz insanin uzerinde barinmasina izin verirken.. insanlarin kendisine zarar vermesine tepki gosteriyor utanmadan :)) bence dunya en buyuk kotulugu kendine yapiyor farkinda degil..
O kadar cok zamani olur ki aslinda insanin hayatin amacini anlamasi icin.. cocukluk genclik yetiskinlik yaslilik.. hayata kapilip giderken o bizi her saniye husrana ugratan hayalleri kurarken ve biz daha o hayali kurarken dunyanin bir yerinde husrana ugrayan insanlar varken ayrica biz bunlari acikca bilip hatta goruyorken yine de devam ederiz hayal kurmaya ve husrana ugramaya bu dunyanin bizi esir alma bicmidir.. bu sayede onu yasamayi kaciririz.. kim bilir belki de doganin bizden intikam alma seklidir..