hepsi bu..

değişen ben değilim.. dönüşen savaş.. yaşamakla ıslanmak ayni şey.. bir yağmurun gölgesinde ihtiyarlamak .. şimdi ölüm bile yetmiyor acılarımızı tartmaya.. dostlar alıngan bir sahili pinekliyorlar bir merhaba'yı.. bıçaklar gibi artık selamlaşmalar.. değişen ben değilim.. dönüşen savaş.. artık zaman bile yetmiyor yaşadığımızı sanmaya.. yine de ışıklar bu kenti güzelmiş gibi gösteriyor geceleri.. geceler.. yani ahmet haşim'in kafiyeleri ''seni aklima düşüren yer çekimi değil yalanci yildizlar öyle uzaksin ki üflesem soğuyacaksin sarilsam okyanus'' bir aşka yetecek kadar ve anımsatacak kadar sebepsiz bir ölümü.. acılarımız ve kafiyelerimiz var.. işte hepsi bu kadar..

GÖKYÜZÜNDE MELEKLERLE UCAN CANIM KUZENİM AYSEGUL SEMA'NIN ANISINA..